Jest to platforma stworzona przez firmę Microsoft, składająca się z dwóch głównych elementów: Maszyny wirtualnej nazywanej Common Language Runtime (CLR), i Biblioteki Klas podstawowych (Base Class Library – BCL). Kompilatory net nie używają kodu maszynowego, a jedynie kod w Języku Pośrednim (Intermediate Language – IL). Jest on podobny do asemblera, ale nie jest zależny od procesora i systemu operacyjnego. Program tworzy się w języku wysokiego poziomu, takim jak C# albo VB.Net, a kompilator przekształca go w IL. Następnie CLR pobiera kod napisany w IL, konwertuje go do kodu maszynowego i następnie uruchamia. Powstały w ten sposób kod nazwany jest kodem zarządzającym, ponieważ CLR kontroluje w nim wszystkie procesy związane z alokacją pamięci, czasem życia obiektów itp.

Założenia, które kierowały zespołem programistów tworzących.NET Framework było to, iż inne firmy powinny tworzyć własne wersje dla innych systemów operacyjnych. Wtedy tylko programy napisane w jednym systemie mogłyby działać na innym. Jest to możliwe, ponieważ Microsoft przedłożył specyfikację CLR komitetowi standaryzującemu ECMA. W grudniu 2001 Infrastruktura Wspólnego Języka (Common Language Infrastrukture – CLI) i Specyfikacja języka C# stały się standardami ECMA. Specyfikację tą można wykorzystać do napisania własnej wersji CLR. Common Language Runtime jest elementem o otwartym źródle.
BCL to zestaw klas i funkcji umożliwiających współpracę z systemami operacyjnymi i innymi technologiami, takimi jak: XML, ASP.Net czy ADO.Net. Dzięki tej bibliotece nie trzeba tworzyć programów przy użyciu Win32API.
Wykorzystując .Net Framework można tworzyć programy za Pomocą BCL, nie używając Win32API. Dzięki temu, gdy CLR wraz z BCL zostaną przeniesione na inny system operacyjny, czy na inny procesor – będą działały poprawnie. Dla Windowsa CE powstał Compact Framework, co umożliwia np.: napisanie programu w Windows XP a potem uruchamianie go w Windows CE.