Serwery internetowe i hosting – baza wiedzy  

Internet posiada fora społecznościowe. Fora takie grupują ludzi, w kategoriach takich jak: zainteresowania, hobby, cel uczestnictwa. Zaspokajają ich potrzeby towarzyskie. Na forach takich ludzie mogą prowadzić dyskusje, wymieniać własne poglądy, doświadczenia życiowe, udzielać rad. Jednym z takich najważniejszych aspektów jest chyba to, że ludzie tacy czują się potrzebni, czują się zrzeszeni, odczuwają przynależność do pewnej grupy społecznej. Z tego względu, że jak wiadomo, człowiek to stworzenie stadne, to takie czaty czy fora bardzo go wspierają i umilają życie. Fora są bardzo pozytywną strukturą. Już nawet nie chodzi o to, że zaspokajają potrzebę dialogu, ale też, dlatego, że bywają bardzo cennym źródłem wymiany informacji. Na forach ludzie często zamieszczają potrzebne linki do plików, które są pożądane przez wielu użytkowników. I to za darmo. Czyli bez nakładu kosztów finansowych umożliwiają rozwój jednostki. Jest to niepodważalnie jedna z największych zalet.

Internet jest jak narkotyk. Czas przed komputerem na czatach, na portalach serwujących gry i rozrywki płynie w zawrotnym tempie. Jest nie do powstrzymania. Siadasz, a tu nagle godzina za godziną odpływa jakby to były minuty. A tak miło się siedzi … myślisz: och! Jeszcze tylko chwilkę, 15 min… i z 15 minut robią się dwie godziny. Internet to wysycasz czasu i energii. Wielu ludzi spędza czas przed komputerem bezproduktywnie. Oczywiście są ludzie, którzy pracują w Internecie i jest to ich miejsce pracy. Jednak większość ludzi, korzystając z sieci nie zbiera cennych informacji, nie rozwija swojej wiedzy czy nie poszerza horyzontów, ale przepuszcza przez palce czas na rozmowy przez komunikatory, albo na granie w gry on-line. Z drugiej jednak strony ludzie chcą odpoczynku wielu godzinach pracy a Internet pozwala im się odreagować i zrelaksować. Więc ma to swoje wady, ale i zalety też. Najważniejszy jest umiar. On pozwoli nie popaść w przesadę i znaleźć złoty środek i uchronić przed uzależnieniem.

GNOME stanowi część projektu GNU.

Projekt został rozpoczęty w sierpniu 1997 roku przez Miguela de Icaza w celu stworzenia w pełni wolnodostępnego graficznego środowiska użytkownika dla systemu GNU/Linux, jako alternatywa dla środowiska KDE, opartego o bibliotekę Qt (do listopada 1997 nie będącą wolnym oprogramowaniem).

Większa część środowiska GNOME została napisana w czystym C. Możliwe jest jednak tworzenie aplikacji GNOME w innych językach programowania dzięki możliwościom bibliotek opakowujących wywołania (ang. wrappers) – m.in. Python, C++, C#, Ada95, Perl, Ruby.

LAMP – akronim określający zestaw oprogramowania open source stanowiący popularną platformę serwerową dynamicznych stron WWW:

* Linux, system operacyjny;
* Apache, serwer WWW;
* MySQL, serwer bazy danych;
* Perl, PHP, (ew. Python, Primate (mod mono)), interpreter języka skryptowego.

Pomimo że żaden z tych elementów nie został stworzony specjalnie do współdziałania z pozostałymi, taki zestaw oprogramowania jest bardzo popularny ze względu na niski koszt i dostępność wszystkich komponentów (m.in. są dołączane do większości dystrybucji Linuksa).

Akronim LAMP został stworzony przez Michaela Kunze w artykule dla niemieckiego magazynu komputerowego c’t. Celem artykułu było wskazanie zestawu darmowego oprogramowania, który mógł stanowić alternatywę dla oprogramowania komercyjnego. Znając zamiłowanie środowiska informatycznego do akronimów, Kunze stworzył LAMP jako chwytliwy sposób popularyzacji wolnego oprogramowania (w jęz. angielskim słowo „lamp” oznacza lampę).

Wśród anglojęzycznych informatyków termin LAMP został rozpowszechniony przez wydawnictwo O’Reilly i producentów MySQL.

Istnieją odmiany tego zestawu oprogramowania i co za tym idzie akronimu: LAPP (gdzie MySQL zastępuje PostgreSQL), WAMP (Microsoft Windows zamiast Linuksa), FAMP (FreeBSD) oraz samo AMP (pominięty system operacyjny – wariant lansowany przez Apple Inc.).

Oprogramowanie, na którym działa Wikipedia, jest również platformą LAMP – MediaWiki stworzone na Linuksie, korzysta z serwera Apache, dane z kolei przechowuje baza danych MySQL, a językiem skryptowym jest PHP (poprzednio Perl).

Bezpieczeństwo było od wielu lat tą cechą systemów Windows, która powodowała pojawienie się ożywionych debat. Zdarzało się nawet, że sam producent systemów Windows padał ofiarą ataków (ostatni raz w roku 2000)[11]. Po części z uwagi na rozpowszechnienie systemów Windows, po części zaś z uwagi na kwestie techniczne dla systemów tej rodziny istnieje około 2 000 000 razy więcej szkodliwego oprogramowania niż dla innych systemów, takich jak GNU/Linux, Unix, Mac OS X, czy FreeBSD[12]. Początkowo systemy Windows projektowane były tak, by umożliwiać użytkownikom łatwe korzystanie z komputera bez połączeń sieciowych, nie stosowano więc w nich systemów zabezpieczeń. System operacyjny Windows NT i jego następcy posiadał już implementację zasad bezpieczeństwa pracy (w tym bezpieczeństwa sieciowego) oraz mechanizmy pozwalające na pracę systemu z wieloma użytkownikami, lecz pierwsza jego wersja nie zakładała stosowania zabezpieczeń podczas pracy w Internecie – rozwiązanie to nie było jeszcze tak szeroko rozpowszechnione w czasach prac nad systemem Windows NT. Te właśnie cechy w połączeniu z kodem, który w pewnych miejscach obarczony był pewnymi niedoskonałościami (zezwalając na przykład na przepełnienie bufora) sprawiają, że systemy z rodziny Windows są częstym celem ataków twórców wirusów i robaków komputerowych. Dodatkowo, do czasu pojawienia się w sprzedaży Windows Server 2003, większość wersji (nawet w przypadku Windows NT) sprzedawano w konfiguracji z wyłączonymi ważnymi mechanizmami zabezpieczeń, za to z włączonymi podatnymi na ataki (lecz jednocześnie użytecznymi) usługami systemowymi. W czerwcu 2005 zarządzana przez Bruce’a Schneiera firma Counterpane Internet Security podała, że zarejestrowała w przeciągu poprzedzających tę datę sześciu miesięcy ponad tysiąc nowych wirusów i robaków atakujących systemy operacyjne Windows.

Firma Microsoft przyznała się do długofalowo zaniedbywanych zagrożeń bezpieczeństwa krótko po nastaniu nowego stulecia, zaś teraz twierdzi, że zabezpieczenie swoich programów jest jej najwyższym priorytetem[potrzebne źródło]. Oczekiwane przez użytkowników[potrzebne źródło] narzędzie automatycznych aktualizacji systemu pojawiło się po raz pierwszy w systemie Windows Me. Dzięki tej funkcji dodatki Service Pack dla systemów Windows XP i Windows Server 2003 zostały przez większość użytkowników zainstalowane o wiele szybciej niż byłoby to możliwe przy dystrybucji uaktualnień bardziej konwencjonalnymi metodami. Microsoft dostarcza uaktualnienia swoich produktów poprzez usługę Windows Update średnio raz na miesiąc (zwykle w drugi wtorek każdego miesiąca), choć aktualizacje krytyczne mogą się w miarę potrzeby pojawiać w dowolnym momencie. W systemach Windows 2000 z dodatkiem Service Pack 3 i nowszym, Windows XP i Windows Server 2003 i nowszych, możliwe jest automatyczne pobranie i instalacja aktualizacji.

W systemie Windows Vista Microsoft wprowadził mechanizm User Account Control. W systemie Windows każdy program ma takie same prawa, jak użytkownik. Jeżeli użytkownik chce wykonać działanie wykraczające poza jego uprawnienia (np. zmienić ustawienia systemowe, uruchomić program wymagający uprawnień administratora), konieczne jest potwierdzenie tej akcji na specjalnym ekranie, wpisując hasło konta z uprawnieniami administratora, jeżeli hasło to zostało ustawione. Funkcja ta jest jednak przez wiele osób uważana za uciążliwą i wyłączana

Każdy pakiet w Debianie ma swojego opiekuna, który utrzymuje go w odpowiedniej wersji, a także dba o jego zgodność z polityką Debiana, utrzymuje zgodność z innymi pakietami i stara się, aby był on na odpowiednio wysokim poziomie. Użytkownicy zgłaszają błędy poprzez system zgłaszania błędów, a następnie opiekun stara się naprawić błędy w aplikacji. Zazwyczaj jeden opiekun zajmuje się jednym pakietem, jednak czasami niewielkie grupy deweloperów zajmują się jednym dużym pakietem lub grupą pakietów silnie ze sobą powiązanych.

Gdy opiekun chce wydać nową wersję pakietu najpierw wysyła go do katalogu „incoming” w archiwum pakietów Debiana. Serwer sprawdzi czy plik został poprawie wysłany i czy wszystkie wymagane pliki znajdują się w nim. Dla pewności sprawdza poprawność klucza OpenPGP opiekuna. Każdy z deweloperów Debiana posiada własny klucz publiczny. Pakiet podpisywany jest aby uniknąć wysłania go poprzez nieuprawnioną do tego osobę, która mogłaby wprowadzić modyfikację kodu mogącą wywołać obniżenie bezpieczeństwa systemu, bądź dodanie kodu łamiącego zasady Debiana lub licencji programu.

Jeżeli wysłany pakiet spełnił powyższe wymagania, zostaje przesunięty do obszaru nazwanego „pool”. Każdego dnia setki ze światowych mirrorów pobierają pakiety z tego katalogu. Wszystkie pobrane pakiety są dostępne tylko w niestabilnej gałęzi Debiana, która zawiera najnowsze wersje każdego pakietu.

Jednak nowy kod to także niesprawdzony kod, dlatego każdy pakiet z tej gałęzi jest udostępniany bez jakichkolwiek gwarancji bezpieczeństwa czy stabilności. Aby pakiet stał się kandydatem do następnego stabilnego wydania Debiana najpierw musi trafić do gałęzi testowej. Wymagania aby pakiet trafił do gałęzi testowej są następujące:

* musi być obecny przez pewną ilość dni w wydaniu niestabilnym;
* nie może mieć więcej błędów krytycznych wydania niż pakiet, który aktualnie znajduje się w testowej gałęzi. Błąd krytyczny wydania to taki błąd, który może negatywnie wpłynąć na bezpieczeństwo lub stabilność systemu i powinien być poprawiony przed następnym stabilnym wydaniem;
* musi być skompilowany we wszystkich oficjalnie wspieranych architekturach;
* nie może być zależny od pakietów które nie znajdują się w wydaniu testowym.

W ten sposób błąd krytyczny w jednym pakiecie od którego zależy wiele innych pakietów (np. biblioteka) może spowodować, że wiele pakietów nie trafi do testowej gałęzi.

Menadżer danego wydania stabilnego publikuje wytyczne dla deweloperów i decyduje o terminie wydania stabilnego. Jeżeli wszystkie ważne pakiety są we względnie nowych wersjach i są dostępne dla oficjalnie wspieranych architektur, a także wypełnione są założenia dla danego wydania następuje wydanie nowego wydania stabilnego. W jednym czasie wszystkie pakiety z gałęzi testowej stają się częścią wydania stabilnego. Operacja ta jest poprzedzona tzw. zamrożeniem gałęzi (ang. freeze), w tym najważniejszych podsystemów (jądro, biblioteki, kompilatory, interpretery języków skryptowych itp), w trakcie którego nie jest dozwolone umieszczanie nowych wersji pakietów w gałęzi testowej (poza aktualizacjami usuwającymi błędy ważne dla wydania czy wprowadzanie ważne poprawki bezpieczeństwa), ani dokonywanie zmian pociągających za sobą duże zmiany w archiwum (zmiana biblioteki mogłaby pociągnąć za sobą potrzebę przetestowania wszystkich zależnych od niej pakietów).

Jest możliwość, że stosunkowo stary pakiet, który jest rzadko uaktualniany będzie należał do więcej niż jednej gałęzi w tym samym czasie. Gałęzie są prostą metodą przechodzenia pakietu z katalogu „pool” do stabilnego wydania.

Korzenie Slackware sięgają Softlanding Linux System, najbardziej popularnych dystrybucji Linuksa lat dziewięćdziesiątych. SLS dominowało na rynku do momentu, gdy konstruktorzy zdecydowali się zmienić format plików wykonywalnych z a.out na ELF. Decyzja ta spotkała się z dużym niezadowoleniem wśród ówczesnych użytkowników SLS’u. Patrick Volkerding wydał zmodyfikowaną wersję SLS’u, którą nazwał Slackware[2]. Pierwsza wersja, 1.00, pojawiła się 16 lipca 1993 roku. Była rozprowadzana jako obrazy dyskietek 3,5 calowych, dostępne przez anonimowy FTP. W 1999 roku pojawiły się wersje od numeru 4 aż do 7. Twórca wyjaśnił to zabiegiem marketingowym, mającym na celu pokazanie, że Slackware był tak samo wpierany jak inne dystrybucje Linuksa. W 2005 roku z wersji Slackware (zaczynając od 10.2) usunięto środowisko graficzne GNOME, co zostało uznane przez niektórych użytkowników jako przełomowe wydarzenie. W zamian za to pojawiło się dużo projektów oferujących kompletne środowisko GNOME dla Slackware, z których najpopularniejszym jest Dropline GNOME.