Inżynierowie starają się aby obsługa komputera i sterowanie nim było jak najbardziej proste. Wydawałoby się że nic nie zastąpi klawiatury i myszy.  Od jakiegoś czasu komputer reaguje również na inne sygnały nie tylko na te dostarczane z klawiatury czy myszy.  Na rynek wkroczyły technologie jak by się zdawało z kosmosu, ekrany reagujące na dotyk czy też komputer który reaguje na głos czy też na ruchy człowieka. Jednak czy stukanie palcami w ekran jest wygodne? Co gdybyśmy miel do napisania sporo tekstu? Możemy się p tym przekonać jak sobie kupimy tablet PC. Sterowanie tym urządzeniem to nic innego jak przesuwanie palcem po ekranie.  Abyśmy tego mogli dokonać musi być na nim zainstalowana odpowiedni system operacyjny. Funkcja która pozwala właśnie na takie sterowanie komputerem nazywa się Multi-Touch. Funkcja także znajduje się w kilku produktach Microsoftu takich jak najnowszy Windows 7. Funkcja dotykowego panelu działa zarówno na pulpicie jak w Internet Explorerze. Podobne funkcje znajdują się w nowym systemie operacyjnym przeznaczonym do komputerów Mac, system ten nazywa się Mas OS X 10.6. Jednak opcje zafundowane przez Apple SA o wiele bardziej ciekawe, można m.in. machnąć dzięki czemu będziemy mogli przemieszczać się między witrynami WWW. Można też przesuwać elementy za pomocą szczypania. Funkcja  sterowania prze dotyk znajduje się także w laptopach Apple. Innym sposobem na sterowanie komputera PC jest wydawanie poleceń głosem. Jest to tzw. mechanizm rozpoznawania mowy. Jednak technologia ta nie obsługuję naszego języka przez co próżno szukać tłumów korzystających właśnie z niej w naszym kraju.  Dodatek który umożliwia sterownie za pomocą głosu znajduje się chociażby w systemie Vista. Funkcje rozpoznawania mowy zawierają tez niektóre wersje pakietu Office. Najprostszym rozwiązanie które zrobi prawdopodobnie karierę w przyszłości jest sterowanie głową i rękami. Abyśmy mogli wypróbować tę metodę to potrzebujemy kamerę oraz odpowiednie oprogramowanie.  Ten sposób sterowania jest ciągle rozwijany i udoskonalany więc nie wiadomo czego możemy się spodziewać.  Jeśli mamy system operacyjny który nie daje nam możliwości sterowania ruchem czy też głosem lub dotykiem to nic straconego bowiem na rynku zaczynają pokazywać się coraz to ciekawsze programy które takie funkcje nam umożliwią. Postęp nauki i techniki jest tak szybki że nie wiadomo co może nas czekać za kilka lat ba nawet miesięcy. Właśnie jako pierwsze do naszych domów trafią urządzenia sterowane głosem, dotykiem i ruchami, ale przecież to nie kres naszych możliwości. Specjaliści wróżą kres komputerowej myszce w ciągu 5 lat.

urządzenie to najczęściej Est wykorzystywane jako nośnik danych. Używamy go gdy chcemy przenieść dane z jednego na drugi komputer. Jednak niewielu z nas zdaje sobie sprawę że pendrive może znacznie nam ułatwić życie. Można z niego uruchomić komputer. W dzisiejszych czasach urządzania te są dosyć tanie, dysk o pojemności 48GB można już nabyć za 30-60zł. Najbardziej funkcjonalne są urządzenia o pojemności większej, może ona dochodzić nawet do 20GB. Na taki dysk możemy z powodzeniem nagrywać filmy czy zdjęcia. My jednak skupmy się na przygotowaniu pendrive’a który posłuży nam do uruchomienia komputera w sytuacjach ekstremalnych. Sposób ten po prostu jest bardzo wygodny. Musimy go sformatować i odpowiednio przygotować, w tym celu musimy wykasować zapisane na nim dane, wiąże się to z ich utratą więc warto zrobić to zaraz po zakupie. Najbardziej popularnym systemem operacyjnym w naszym kraju jest Windows XP, niestety nie potrafi on umieścić odpowiednich plików na pamięci USB które uruchomia system. Musimy więc ściągnąć z sieci program np. HP USB DISK STORAGE FORMAT TOOL.  Aby umieścić system na pendrive musimy najpierw utworzyć dyskietkę startową, następnie za pomocą wspomnianego programu przenosimy system na dysk przenośny. Aby system z niego poprawnie się uruchamiał musimy mieć ustawiony odpowiedni priorytet w biosie naszego komputera. Jednak urządzenia tego możemy też użyć do wielu innych funkcji, możemy stworzyć przenośne biuro, czy też nagrać na nim programy które będą uruchamiane na różnych komputerach. Na podstawie dysku flash można zbudować system przenośny którym obsłużymy dokumenty biurowe, uruchomimy popularne programy itp. Przyda nam się do tego celu specjalny pakiet o nazwie PortableApps Suite Standard. Najbardziej pełna wersja tego oprogramowania zajmie nam ok. 500MB. Aplikacje pobieramy ze strony projektu PortableApps.com Za pomoca pakietu możemy doinstalowywać i usuwać oprogramowanie które już nie jest nam potrzebne. Jeśli chcemy korzystać z systemu operacyjnego który znajdzie się na dsku USB musimy spełnić kilka wymagań: komputer musi mieć możliwość wystartowania z pendriva w przeciwnym razie nic z tego, odpowiednia funkcja znajduje się w BIOS-ie komputera. Dla zainstalowania takiego systemu jak win XP potrzebujemy min 2GB pojemności. Musimy na dysku stworzyć oraz systemu a następnie przenieść go na naszego pendrive’.

Obecnie najnowszy system Microsoftu możemy kupić na płycie lub w pudełku. Co jednak z osobami które w laptopach nie posiadają odtwarzacza DVD? Jest dla nich możliwość instalacji Windowsa 7 z pendrive’a. Najprościej mają użytkownicy którzy mają DVD podłączane do komputera z pomocą USB, w końcu każdy laptop ma taki port więc można zainstalować w ten sposób nowego Windowsa. Mając płytę DVD instalację można bezpośrednio z niej przeprowadzić. Inni mają tylko jedną możliwość – instalacje z pendrive’e.  Musimy zaopatrzyć się w dysk przenośny o rozmiarze min 4GB, na nim właśnie nagramy instalacje Windowsa 7. Koniecznie musimy też mieć dostęp do niektórych narzędzi które znajdują się w Windows Vista, oczywiście musimy też mieć możliwość odczytania płyty z DVD, możemy to zrobić za pomocą zwykłego PC. Najlepszym sposobem na instalacje jest utworzenie partycji o pojemności 20 GB na której zainstalujemy nowego Windowsa. Daje to nam plusa w postaci tego że nie tracimy innych danych które w tym momencie mogą znajdować się na innych partycjach na naszym dysku. Warto w tym miejscu zaznaczyć że instalacja z pendrive’a nie dotyczy tylko netbooków ale i każdego innego komputera, bowiem ten sposób instalacji jest uniwersalny. Dlatego jeśli już przygotujemy dysk przenośny z nowym systemem operacyjnym to nowego Windowsa zainstalujemy bez problemu na domowym komputerze. Jest to bardzo wygodna funkcja gdy mamy zamiar zainstalować nowy system operacyjny na większej ilości maszyn, chodzi tu szczególnie o administratorów sieci komputerowych. AK jak już wcześniej wspominałem musimy mieć dostęp do komputera z DVD oraz z zainstalowanym systemem Vista z SP1. Jest to niezbędne do utworzenia instalacyjnego pendrive’a z Windows 7.  Jak już podłączymy pena do portu USB to kopiujemy wszystkie pliki by ich nie stracić. Uruchamiamy wiersz poleceń pamiętajmy by mieć uprawnienia administratora systemu. Polecenie jakie jest nam potrzebne to cmd. Następnie odnajdujemy odpowiedni wpis i wybieramy polecenie „Uruchom jako administrator”. Wiersz poleceń daje nam możliwość dostępu do wielu przydatnych programików. Pierwszy to diskpart, wyświetlą nam się wszystkie dyski podłączone do komputera. Następnie wpisujemy list disk. Na liście odszukujemy nasz Pendrive. Zapamiętujemy jego oznaczenie np. „2” i wpisujemy sel disk 2. Usuwamy partycję poleceniem clean. Następnie tworzymy nową create part primary i aktywujemy – active. Musimy też ją sformatować w tym celu piszemy format fs=ntfs. Następnie opuszczamy program poleceniem exit. Wkładamy DVD do napędu i wpisujemy zakładając że DVD to E: a dysk wymienny to I:

E:

Cd BOOT

Bootsect.exe /nt60 I:

W ten sposób mamy gotowego pendrive’a z instalacją Windows 7.

W pobliżu naszego komputera oraz w nim znajduje się dużo kabli i kabelków które przeszkadzają nam i powodują nieporządek. Jednak stosując się do kilku rad można je tak ułożyć by nam nie utrudniało pracy. Najgorsze są przewody które łączą komputer z urządzeniami peryferyjnymi. Do każdego urządzenia idzie przewód, często tworzy się z nich pajęczyna, można wtedy niechcący jakiś wyrwać, uszkodzić gniazdo, a nawet jakieś urządzenie strącić z biurka. W ten sposób często dochodzi do uszkodzenia lub zniszczenia sprzętu. Jest kilka metod na ułożenie i uporządkowanie takich kabli prowadzących do różnych urządzeń.  Najprostszym rozwiązaniem które pozwoli nam na uporanie się z kablami są opaski zaciskowe. Dostępne SA w większości hipermarketów i sklepach elektrycznych i elektronicznych. Opaski te są różnej długości  i najczęściej od niej zależy cena. Opaski takie zaciskamy na wiązce przewodów w ten sposób tworzy nam się warkocz i przewody trzymają się razem. Pamiętajmy by nadmiar opaski po zaciśnięciu odciąć nożyczkami lub obcążkami.  Rozwiązanie to ma jedną podstawową wadę mianowicie jeśli będziemy chcieli dodać jakiś przewód to zaciśnięte opaski tego typu, będziemy musieli rozerwać i nie będą się one nadawały już do wykorzystania. W przeciwieństwie do tych jednorazowych możemy zakupić opaski na rzepy. Służą one do owijania wiązki przewodów na zewnątrz komputera. Przewody musimy oplatać nie rzadziej jak co 50 cm w przeciwnym razie rozwiązanie to nie przyniesie pożądanego efektu.  Dzięki opaskom na rzepy można przewody grupować i z komputera poprowadzić kilka wiązek przewodów. Zaletą tego rozwiązania jest to że nie musimy rozcinać i uszkadzać opasek w przypadku przeniesienia urządzeń lub dodania nowych. Gdy przewody ciągną się na znaczną odległość to warto zainwestować w tunel podłogowy. Jest to rodzaj pokrowca który od gór jest zaokrąglony przez co możliwe jest przemieszczanie się po nim urządzeń na kółkach. Często też można go przykleić do podłogi za pomocą taśmy która zazwyczaj jest dołączana do zestawu. Przewód taki często w środku jest podzielony na kilka komór dzieki czemu możemy poukładać w nim przewody. Przy zakupie mamy do wyboru kilka rozwiązań. Do układania kabli można też wykorzystać peszel. Jest to elastyczna wiązka która trzyma kable razem. Zazwyczaj taki przewód z tworzywa sztucznego kupujemy na metry. Możemy też nabyć oplot na przewody, wygląda on jak drobna elastyczna siateczka która po zamontowaniu przewodów spinamy taśmami.

Obecnie prawdziwy programista potrafi pisać aplikacje w przynajmniej kilku językach. Języki programowania dzielimy na interpretowane oraz kompilowane. Do pierwszej grupy możemy zaliczyć np. PHP a do drugiej C++.  Jest także coś pomiędzy a zatem Java. Programy napisane w tym języku jest uruchamiany przez wirtualną maszynę dzięki temu jest możliwość inicjacji aplikacji na różnych systemach operacyjnych. Każdy język ma swoje plusy i minusy, każdy ma też odrębne zastosowanie. Jedne są wolniejsze w działaniu, w innych za to szybciej pisze się  aplikacje. W niektórych widzimy kod źródłowy i możemy go modyfikować w innych natomiast jest to niemożliwe. Najszybsze są języki kompilowane. Po skompilowaniu program jest wykonywany bezpośredni przez procesor. Języki drugiego rodzaju muszą używać do wykonania odpowiedniego interpretera. Jeśli chodzi o asembler to nie ma się wglądu do kodu źródłowego ale jest możliwość poddania go dezasembleracji. Ten język programowania powoli odchodzi w zapomnienie. Niewielu programistów potrafi płynnie go używać. Opinie które krążą w świecie programistów mówią że jest on bardzo skomplikowany a pisanie w nim jest trudne i nie przyjemne. Do tego można dołożyć że język ten jest bardzo stary. Assembler jest językiem niskiego poziomu a w obecnych czasach powszechnie pisze się programy w językach wysokopoziomowych. Pisanie w takim języku jest szybsze i miej pracochłonne. Faktem przemawiającym za assemblerem jest fakt że program w nim napisany będzie działał dużo szybciej od spełniającego te same zadania ale napisane w innym języku. Programując w assemblerze musimy myśleć jak nasz komputer. Dlatego programiści tego języka nie mają problemów z zatrudnieniem. W programowaniu jest różnica między aplikacjami pisanymi na komputer w architekturze 64 a 32 bitowej. Przed przystąpieniem do napisania pierwszego programu trzeba uświadomić sobie w jaki sposób działa procesor. Najważniejsze by zrozumieć że komputer widzi tylko cyfry i jedyne co potrafi to odróżnić 0 od 1. Pisząc program musimy zaznajomić się z rejestrami podstawowymi i rozszerzonymi takimi jak MMX.