Zapis magnetyczny- jest to proces utrwalania cyfr binarnych na magnetycznych nośnikach danych. Proces ten polega na nanoszeniu namagnesowanych segmentów na warstwie magnetycznej. Proces zapisu zachodzi przy wzajemnej współpracy i ruchu warstwy magnetycznej i głowicy zapisującej. Rozróżnianie cyfr 1 lub 0 na nośniku jest bardzo prostym zabiegiem. Przez głowicę przepływa prąd o zdefiniowanym wcześniej kierunku co powoduje namagnesowanie segmentów dodatnio lub ujemnie. Odczyt tak zapisanych danych jest podobny do zapisu tylko różnica jest w tym, że warstwa magnetyczna przesuwa się pod głowicą odczytującą.

Metody zapisu danych:

NRZ- No Return Zero Metoda w, której zmiana kierunku przepływu prądu następuje przy zmianie wartości następnego bitu zapisywanego. Tzn. zmiana z „1” na „0” lub w przypadku zmiany wartości z „0” na „1”. W przypadku zapisu ciągu „1” lub „0” kierunek pozostaje ten sam. Wadą tej metody jest brak samo synchronizacji. FM- Frequency Modulation Jest to jedna z najstarszych form zapisu magnetycznego. W FM strumień magnetyczny zmienia się dwa razy dla każdego bitu zapisywanego o wartości „1”.Tzn. na początku i po środku każdego takiego bitu. Natomiast dla bitu o wartości „0” strumień magnetyczny pozostaje stały. Do rozpoznawania gdzie rozpoczyna się, a gdzie kończy się bit potrzebny jest również takt odniesienia, który zostanie nadany przed każdym bitem zapisywanym w danym momencie. MFM- Modiefied Frequency Modulation W tej formie zapisu na ciąg danych do zapisu nakładany jest przebieg zegarowy, którego okres pokrywa się z jednym bitem informacji wejściowych. Zmiana kierunku głowicy zapisującej zachodzi na środku każdego zapisywanego bitu o wartości „1” oraz na początku bitu o wartości „0”.

Dzięki takiej metodzie zapisu otrzymujemy zwiększenie gęstości zapisu danych blisko o 100%. RLL- Run Lenght Limited Każdy bit , aby został zapisany musi zostać przekształcony wg poniższej tabeli. Kodowana informacja KOD RLL 000 000100 10 0100 010 100100 0010 00100100 11 1000 011 001000 0011 00001000 Jeden bit zapisywany jest określany przez 2 bity kodu RLL. Pomiędzy kolejnymi jedynkami musi znajdować się odpowiednia liczba zer. W przypadku RLL 2,7 ilość zer wynosi od 2 do maksymalnie 7. Zera te określają najkrótszy i najdłuższy czas bez zmiany kierunku ruchu głowicy zapisującej. Jest to metoda o 50% skuteczniejsza niż zapis MFM. Pierwszy raz tą metodę wykorzystała firma IBM w swoich dyskach twardych.

Serwery pocztowe

Któż z nas nie korzysta z poczty elektronicznej. Jest ona najważniejszą aplikacją dla wielu użytkowników Internetu. Dzięki niej możemy komunikować się ze światem zarówno w sprawach biznesowych jak i prywatnych. Obsługa programu po stronie klienta jest banalnie prosta, pocztę można odbierać z poziomu przeglądarki internetowej lub aplikacji zainstalowanej na komputerze. Za tym wszystkim kryje się skomplikowany system obsługi. Bo poczta musi sprawnie wędrować między milionami serwerów pocztowych. Podstawowa architektura systemu poczty elektronicznej jest dosyć prosta. Każda wiadomość składa się z dwóch obszernych części – nagłówków i treści. Aplikacja do obsługi poczty nie wyświetla nagłówków ale czyta je i interpretuje są w nich przechowywane między innymi dane nadawcy. W treści znajduje się tekst wysłany przez nadawcę może to być zwykły tekst, lub HTML, plik, wszystkie te opcje. Oczywiście wszytko jest określane przez standardy. Najważniejszym elementem poczty internetowej jest adres, jest to tak zwana metoda adresowania. Każdy adres poczty elektronicznej jest niepowtarzalny w całym Internecie. Każdy email składa się z części domeny oraz użytkownika. Kolejna ważną rzeczą w widomości email jest nagłówek, jest on ważny dla serwerów pocztowych i klientów. Zawartość wiadomości może być pisana tekstem jawnym lub formatowanym. Do najbardziej popularnych formatów wiadomości elektronicznych należy HTML. Za przesyłanie wiadomości odpowiada protokół SMTP, działa on na zasadzie polecenia i odpowiedzi. Klient wysyła polecenie i czeka na odpowiedź serwera. Podczas pierwszego połączenia z systemem SMTP przesyła klientowi ciąg znaków zawierający informacje o serwerze. W ten sposób informuje on klienta że serwer działa i odpowiada. Wtedy Mozę rozpocząć się przesyłanie danych. Po tym zdarzeniu klient wysyła polecenie EHLO. Kiedyś było to polecenie HELO. Gdy demon MTA otrzymuje wiadomość Mozę być ona przeznaczona dla użytkownika wewnętrznego lub zdalnego. Rozróżnienie wprowadzone jest ponieważ w Internecie nie brakuje błędnie skonfigurowanych serwerów. Zjawisko przekazywania wiadomości jest to przejmowania ich i wysyłanie w dalsza drogę do celu. MTA przyjmuje wiadomości które mają trafić do swoich użytkowników ale także te które od nich wychodzą. Musi on także dopilnować by wiadomość dotarła do odpowiedniego demona MTA. Zdarza się czasem ze demon ten podejmuje się dostarczenia emaila ale później okazuje się ze nie jest w stanie tego zrobić. Jeśli MTA nie przyjmuje wiadomości wtedy mówimy o niepowodzeniu ale jeśli ją przyjmie i nie może dostarczyć to odsyła ją powrotem do nadawcy a my nazywamy to odbijaniem. Przyczyn niepowodzenia może być bardzo wiele. Najczęstsza jest nieistnienie użytkownika lokalnego. Kolejną przyczyną może być brak wolnego miejsca do przechowywania wiadomości. Zjawisko te nie występuje od razu po wysłaniu emaila ale po pewnym czasie w systemie DEBIAN domyślnym  demonem MTA jest Exim. Demon ten jest dobrze znany ponieważ jest już używany od kilku lat. Jest to pojedynczy demon który posiada bardzo wiele właściwości. Plik konfiguracyjny tego programu jest dosyć skomplikowany jednak umożliwia on nam zaawansowane konfiguracje. Jedną z wielu plusów jest możliwość komunikacji z bazami danych. Demon ten instalowany jest domyślnie. Plik konfiguracyjny jest dosyć elastyczny i możemy zrealizować dzięki niemu dowolną konfigurację. W efekcie interfejs łatwo można dostosować do specjalistycznych potrzeb. W pliku znajdują się zmienne, które służą do zmniejszania numeru miejsc wymagających zmiany w pliku konfiguracyjnym. Aplikacja ta posiada także mechanizm kontroli dostępu. W pliku konfiguracyjnym znajdują się także routery za ich pomocą definiujemy sposób traktowania przychodzących emaili. Zawierają one informacje na aljasów pocztowych czy tez filtrów. Dzięki nim możemy określać warunki które wywołają odpowiednią akcję. Transporty w pliku konfiguracyjnym odpowiadają za przesłanie wiadomości lub jej dostarczenie. Pamiętajmy że kolejność występowania nie ma tu żadnego znaczenia. Jeśli domena do której wędruje wiadomość jest zawarta w zmiennej to egzim sprawdza czy odbiorca taki istnieje. Odbywa się to na zasadzie otwarcia z demonem MTA. Jeżeli użytkownik nie posiada pliku forward wówczas wiadomość zostanie przekazana do przefiltrowania. Jego zadaniem jest zmiana formatu wiadomości tak by można było ja przesłać na inne adresy lub do innych aplikacji. Jednym z pierwszych demonów MTA był sendmail ma on już ponad 20 lat i jest obecnie używany na wielu serwerach. Architektura tego programu jest identyczna z aplikacją Exim. Najnowszym ogólnie stosowanym demonem MTA jest postfix -  jest on w miarę nowoczesny, modułowy jest on dosyć bezpieczny, stabilny.

Slackware jest to wyjątkowy system z rodziny Linux, daje się on konfigurować w stopniu większym od całej reszty sytemów z tej rodziny. Jednak potrzebna jest do tego spora wiedza, niedoświadczonym użytkownikom raczej nie jest polecana ta dystrybucja.  Z założenia Linux ma być jak najbardziej konfigurowalny, a cały ten zabieg osiągamy za pomocą konsoli. Dystrybucja ta jest najstarszą rozwijaną z dostępnych, ale powstała ona w tym samym roku co Debian – 1993, i Debian też jest jeszcze rozwijany. Jednak te systemy bardzo się różnią, Debian posiada obsługę zależności a Slackware nie. Jeden pakiet nie będzie działał bez innego, a ten co instalujemy wymaga np. 4 innych, debian nas o tym poinformuje i je zainstaluje. Czasem jednak to co wydaje się minusem może zostać plusem. Można powiedzieć że razem z syetmem Debian jest to najbardziej stabilna dystrybucja.
Slackware powinien mieć nowe jądro więc nie będzie on miał problemów z rozpoznaniem sprzętu, mam na myśli jądro o wersji 2.6.  Slackware ma do dyspozycji dwa środowiska graficzne KDE oraz Xfee. Zaczynając przygodę z tym systemem najlepiej zainstalować go jako drugi system operacyjny na partycji. W ten sposób unikniemy utraty danych. Poprzez zapoznanie się z tym systemem posiądziemy sporą wiedze na temat linuksa. Oczywiście zaczynamy od zdobycia płytki instalacyjnej, nie będzie z tym problemu ponieważ w sieci jest mnóstwo źródeł, więc pobieramy obraz płyty. Możemy go pobrać chociażby ze strony projektu slackware. Minimalne wymagania systemu to32 MB ram 1GB miejsca na dysku. Procesorem nie należy się przjmować bowiem wystarczy ten klasy 586. Jeśli mamy potrzebę instalacji większej ilości oprogramowania to możemy z powodzeniem zostawić nawet 10GB miejsca na naszego linuksa. Po uruchomieniu komputera z płyty ukaże nam się ekran powitalny, wciskamy enter i zabieramy się za partycjonowanie. Program do partycjonowania to fdisk. Partycjonowanie naszego dysku nie jest zbyt skomplikowane, dla mniej wprawnych polecam cdisk, jest on prostszy w obsłudze. Partycjonowaniu towarzyszą te same zasady co w innych systemach Linuks. Pierwszą z nich jest stworzenie osobnej partycji dla naszych dokumentów, w dalszej kolejności można stworzyć kolejne, osobne partycje dla systemu (/), dokumentów użytkowników (/home) i oczywiście partycje wymiany czyli swap. Dla nieobeznanych z tematem napiszę że dyski linuksie nie mają takich i oznaczeń jak w Windows, bowiem przez system są traktowane jako pliki. Dyski znajduja się w katalogu /dev i maja oznaczenia hda itd. Dla przykładu hda2 to druga partycja pierwszego dysku, hdb1 to pierwsza partycja dysku drugiego.  Zasada jest taka hdX to kolejna litera . Podczas uruchamiania fdisk musimy podac ścieżkę do dysku który chcemy partycjonować, jeśli to ma być pierwszy dysk to piszemy /dev/hda, następnie wciskając przycisk p otrzymamy informację o partycjach na dysku. Jeśli mamy jakieś partycje to musimy jest usunąć opcja d. Wpisujemy d potem będziemy zapytani o numer partycji którą chcemy usunąć. Musimy ten proces powtórzyć dla każdej istniejącej partycji.  Jeli nie chcemy tworzyć wielu osobnych partycji to minimalnie musimy zrobić dwie, podstawową i jedna partycję wymiany. Partycja wymiany to plik gdzie system przechowywuje dane gdy zabraknie pamięci RAM.  Teraz tworzymy partycję czyli n i ENTER. Wybieramy Primary partition i numer 1. Program zapyta nas o pierwszy cylinder, podajemy 0.  To będzie partycja wymiany, dajmy jej pojemność 500MB więc wpiszmy +500M. Resztę dysku zagospodarowywujemy analogicznie.  Partycji wymiany nadajemy formatowanie swap a drugiej ext3. Aby to zrobić wpisujemy t, zaznaczmy pierwszą utworzoną partycję i wpisujemy numer odpowiadający typowi swap a jest to 82. Dla drugiej wybieramy 83 czyli ext3.  Poleceniem p sprawdzamy efekt naszej pracy a poleceniem w zakańczamy. Aby uruchomić instalację wpisujemy setup.

Naszym oczom ukaże się menu:

HELP – oczywiście pomoc

KEYMAP – układ klawiatury

ADDSWAP – ta pozycja odpowiada za wykrycie partycji wymiany

TARGET – słuzy do wskazania miejsca instalacji

SOURCE – żródło instalacji

SELECT – wybieramy pakiety które chcemy zainstalować

INSTALL – instalujemy wybrane pakiety

CONFIGURE – konfiguracja modemu, klawiatury itp.

EXIT – oczywiście opcja nam nie potrzebna czyli wyjście.

Pierwsze pozycje w menu nie powinny stwarzac problemu. Programiści podzielili pakiety na kilka grup po to by łatwiej było zainstalować dodatkowe pakiety. Jeśli instalujemy Slackware na domowym kompie i ma on być komputerem domowym to wystarczą pakiety z grup A, AP, KDE, KDEI, L, X, XAP. Spacją zaznaczamy. Po wybraniu instalator zaproponuje nam kilka opcji instalacji wybranych przez nas pakietów: full, newibe,menu,expert,custrom. My wybieramy wersję expert. Instalator zapyta o każdą grupę a my dokonamy wyboru. Jeśli w środowisku graficznym chcemy mieć język polski to musimy wybrać kde-i18n-pl-x.x.x-noarch i koffice-110n-pl-x.x.x-noarxh-1. W sekcji konfigure mamy możliwość wyboru jądra systemu, chyba że będzie dostępne tylko jednp. Dokonujemy wyboru muszki itd. Musimy koniecznie zainstalować program rozruchowy czyli bootloader LILO. Odpowiada on za wybór sytemu operacyjnego i jego uruchomienie. Jeśli na dysku jest tylko jeden linuks to powinien zainstalować się nam LILO jeśli więcej to GRUB. Ten drugi jest nowszy i ma większe możliwości jak LILO, jest on przeznaczony dla linuksów natomiast GRUB może współpracować także z innymi systemami operacyjnymi, rozpoznaje wiele typów partycji. Zakładam że na dysku mamy np. windowsa więc zajmiemy się GRUBEM. Plik konfiguracyjny jest w /boot/grub/menu.1^st, ogólny schemat wygląda tak: na początku jest deklarowny tytuł, będzie on wyświetlony podczas startu. Dane sa odzielone tabulatorem, spotkamy się z taką sytuacją w wielu innych plikach konfiguracyjnych. Linijka oznaczona jako Root odpowiada za wskazanie partycji z systememoperacyjnym. Zera oznaczają pierwszy dysk i pierwszą partycję.kolejny wpis zaczyna się od słowa Kernel i wskazuje śieżkę do niego